Start Porady dla rodziców

    PostHeaderIcon Informacje dla rodzica

    „Każda niepotrzebna pomoc jest zaburzeniem rozwoju dziecka"

    /Maria Montessori/

    Moja samodzielność

    Dziecko żyje w relacji z innymi ludźmi, dorośli są mu potrzebni do rozwoju i od nich zależy, czy będzie miało okazję doświadczyć różnych sytuacji, a tym samym nauczyć się, jak w nich postępować. Tymczasem wielu rodziców przeżywa wyraźne trudności w pozwalaniu pociechom na samodzielne działanie, argumentując to tym, że:
    - zrobi sobie krzywdę,
    - jest to dla niego za trudne,
    - zajmuje to zbyt dużo czasu,
    - brak mi cierpliwości,
    - jest jeszcze takie małe,
    - jeszcze się w życiu napracuje.
    Nadmiernie troskliwi dorośli pragną uchronić dzieci przed wszelkimi trudnymi sytuacjami
    i negatywnymi emocjami. Stąd bierze się skłonność do wyręczania przedszkolaków. Najpierw dotyczy to czynności samoobsługowych (dopinanie samodzielnie zapiętych kurtek, poprawianie czapek, zakładanie butów itp.), a później rzecz podobnie się ma w przypadku samodzielnego poszukiwania rozwiązania własnych problemów. Rodzice często biorą sprawy dzieci w swoje ręce i np. dzwonią do rodziców koleżanek, żeby wyjaśnić rówieśnicze konflikty, robią wymówki nauczycielom, kiedy dzieci mówią, że nie lubią przedszkola czy chcą decydować kto, z kim i kiedy ma się bawić. Takie zachowanie nie sprzyja rozwojowi dzieci i nie pozwala im dorosnąć.

    Wychowywać dziecko mądrze to stawiać mu wymagania, oczywiście odpowiednie do wieku
    i możliwości. Wychowywać to zrezygnować z wyręczania, pozwolić na zmaganie się z własnymi problemami, na uczenie się na błędach.
    Prawdziwa pomoc dawana dziecku w procesie jego dorastania powinna polegać nie na uzależnianiu go od siebie, ale na wzmacnianiu poczucia własnej wartości, wynikającego z sukcesów w samodzielnym działaniu.


    Aspekty samodzielności
    W wieku przedszkolnym samodzielność dziecka przejawia się w trzech aspektach:
    a) Samodzielność praktyczna
    Ujawnia się w wykonywaniu codziennych czynności na rzecz samego siebie lub potrzeb rodziny. Pozwala na radzenie sobie z czynnościami samoobsługowymi oraz wykonywanie obowiązków związanych z pracami porządkowymi i gospodarczymi.
    b) Samodzielność umysłowa
    Polega na umiejętności podejmowania decyzji i rozwiązywania problemów podczas zabawy oraz nauki.
    c) Samodzielność społeczna
    Przejawia się w umiejętności współdziałania z rówieśnikami i opiekunami, porozumiewania się z nimi oraz brania odpowiedzialności za podejmowane decyzje społeczne.



    Dlaczego warto wspierać dzieci w rozwoju samodzielności od najwcześniejszych lat?

    Uczenie małych dzieci czynności samoobsługowych opłaca się i ma głęboki sens, gdyż w dużej mierze wpływa na sukcesy w ich dalszej edukacji. Jeżeli np. dziecko samo umyje i wytrze ręce, założy kapcie czy zadba o porządek wokół siebie, doznaje przyjemności – ma poczucie, że wykonało coś pożytecznego, jest chwalone i odczuwa komfort wygody. Te wspaniałe doznania są w dalszej kolejności przenoszone na sytuacje zadaniowe, także w dziedzinie aktywności intelektualnej. Przekonanie o możliwościach efektywnego działania pozwala dziecku odważnie wybierać zadania
    i wkładać wiele trudu w ich realizację, a także konsekwentnie dążyć do postawionego sobie celu.

    Wszystko, co przedszkolak wykona własnymi rękami, do czego dojdzie własną myślą, co przeżyje – buduje jego umiejętności, wiedzę o sobie i innych oraz o świecie. Dziecko, poznając efekty własnej działalności, jest konfrontowane ze swoimi możliwościami. Czerpie również ze swojego działania satysfakcję i buduje poczucie sprawczości.
    Z kolei dziecko wyręczane w czynnościach samoobsługowych jest nadmiernie uzależnione od osób dorosłych i w efekcie ma niskie poczucie własnej wartości oraz trudności z samodzielnym podejmowaniem innych działań. Ograniczenie samodzielności praktycznej przedszkolaka uwidacznia się we wszystkich obszarach jego funkcjonowania. Nadmierne uzależnienie od dorosłych utrudnia dziecku działanie w świecie zewnętrznym i w konsekwencji hamuje odwagę, dociekliwość
    i ciekawość poznawczą.

    Sposób wykonywania czynności samoobsługowych i porządkowych przenosi się na czynności intelektualne.


    Z samodzielnego dziecka wyrośnie samodzielny dorosły!

     

    Bibliografia:

    • Gruszczyk-Kolczyńska E., Zielińska E., Wspomaganie rozwoju umysłowego czterolatków
    i pięciolatków, WSiP, Warszawa 2004.

    • Kuszak K., Samodzielność, ale jaka..., „Wychowanie w Przedszkolu” 2006, nr 2.
    • Lipowska I., Jak uczyć dziecko samodzielności w rozwiązywaniu problemów, „Bliżej Przedszkola” 2013, nr 1.
    • Liwak A., Samodzielność dziecka, „Bliżej Przedszkola” 2008, nr 6.

    Opracowała : Małgorzata Borkowska

     


    6 powodów, aby ograniczyć oglądanie telewizji

     

    OBNIŻA AKTYWNOŚĆ UMYSŁOWĄ. Psychologowie udowodnili, że kilkugodzinne wpatrywanie się w ekran wprowadza w stan złudnego odprężenia i lekkiej hipnozy. Aktywność umysłowa jest wtedy niższa niż normalnie. Z chwilą wyłączenia odbiornika uczucie odprężenia mija, natomiast obniżona aktywność umysłowa utrzymuje się jakiś czas.

    PROWADZI DO NADWAGI. Siedząc przed ekranem częściej sięgamy po przekąski a pragnienie gasimy litrami słodkich napojów. Nie podnosząc się z kanapy spalamy minimalną ilość kalorii. Aktywność fizyczna telemaniaków drastycznie spadła.

    OSŁABIA WIĘZI RODZINNE. W przeciętnym polskim domu małżonkowie rozmawiają ze sobą codziennie (poza zwykłymi poleceniami) zaledwie od 3 do 10 minut? A rodzice aktywnie spędzają z dziećmi około 50 minut dziennie? Tacy członkowie rodziny więcej wiedzą o perypetiach bohaterów seriali telewizyjnych niż o problemach swoich dzieci.

    BUDZI POCZUCIE ZAGROŻENIA. Zbrodnia i agresja pojawiają się nie tylko w filmach, naszpikowane są nimi również wiadomości, a nawet zapowiedzi programów. Jaki obraz świata narzuca się po obejrzeniu tylu zbrodni dziennie? Z badań OBOP na temat przemocy wynika, że 50% Polaków przyznaje, iż oglądanie w telewizji scen drastycznych powoduje, że są bardziej lękliwi.

    POGARSZA STAN ZDROWIA. Źle wpływa na oczy – wielogodzinne wpatrywanie się w jeden punkt bardzo męczy wzrok, powoduje przekrwienie i uczucie piasku pod powiekami. Ale nie tylko.
    U osób wrażliwych wpatrywanie się w ekran, na którym gwałtownie zmieniają się kolory i natężenie światła, może wywołać drgawki !

    ZMNIEJSZA KONTAKT ZE ŚWIATEM RZECZYWISTYM. Dużo mniej wysiłku wymaga włączenie telewizora niż podtrzymywanie kontaktu ze znajomymi. Stajemy się leniwi! Nie trzeba do nikogo dzwonić i umawiać się ani niczego przygotowywać w domu.

    Nie pozwalaj, by twoja pociecha spędzała przed telewizorem więcej niż 60 minut dziennie. I nie dopuszczaj, by przejmowała władzę nad pilotem.

    Odbiornik w pokoju dziecinnym to pomysł najgorszy z możliwych!!!

    • Ucz dziecko, że telewizora nie włącza się odruchowo, ale dla konkretnej audycji. Przeglądajcie programy.
    • Nie używaj telewizora zamiast niańki, opiekunki. Co trzeci film dla dzieci składa się prawie wyłącznie ze scen walki i wypadków, z których jednak bohater wychodzi na ogół nienaruszony - ginie poczucie rzeczywistości.
    • Po powrocie do domu, zamiast od razu włączać telewizor, porozmawiajcie, jak minął dzień, o problemach, kłopotach, sukcesach czy zabawnych sytuacjach.

    • Zróbcie listę zajęć alternatywnych np. jazda na rowerze, spacer, basen, gry planszowe, wspólne czytanie ... – wybierzcie coś z niej zamiast siedzenia przed telewizorem.
    • Wpatrywanie się w ekran zastąpcie wspólnym czytaniem na głos (20 minut dziennie) – sprzyja to lepszemu rozwojowi intelektualnemu dzieci, rozwija wyobraźnię, poszerza słownictwo oraz umacnia więzi emocjonalne między dzieckiem i rodzicem !!!


     porady2


    porady1


    porady

     


    Adaptacja dziecka do przedszkola


    Rady na pierwsze dni w przedszkolu

    1.Rano budź dziecko z uśmiechem na twarzy.

    2.Nie przychodź do przedszkola „na ostatnią chwilę”, unikaj pośpiechu. Wyprawa do przedszkola powinna być raczej spacerem, a nie wyścigiem z czasem!

    3.Pozwól dziecku zabrać do przedszkola ulubioną przytulankę lub inną zabawkę. Pamiętaj, aby nie była to rzecz, która łatwo może się zepsuć lub zgubić!

    4.Nie przeciągaj nadmiernie pożegnania w szatni, pomóż dziecku rozebrać się, pocałuj je, odprowadź do sali i przekaż pod opiekę nauczycielce.

    5.Nie zabieraj dziecka do domu, kiedy płacze przy rozstaniu; jeśli zrobisz to choć raz, będzie wiedziało, że łzami można wszystko wymusić.

    6.Nie obiecuj dziecku, że odbierzesz je po śniadaniu, obiedzie, skoro wiesz na pewno, że nie będziesz mógł/mogła tego uczynić.

    7.Postaraj się stopniowo wydłużyć pobyt dziecka w przedszkolu. W pierwszych dniach odbieraj je wcześniej.

    8.Jeżeli dziecko przy pożegnaniu płacze, postaraj się żeby przez kilka dni odprowadzał je do przedszkola tata, rozstania z tatą są mniej bolesne.

    9.Kontroluj co mówisz. Zamiast: JUŻ możemy wracać do domu, powiedz: TERAZ możemy iść do domu. To niby niewielka różnica, a jednak pierwsze zdanie ma negatywny wydźwięk.

    10.Nie wypowiadaj się negatywnie w obecności dziecka na temat sytuacji dotyczącej pobytu w przedszkolu.

    11.Nie wymuszaj na dziecku, by po przyjściu do domu natychmiast opowiadało  o przedszkolu, to powoduje niepotrzebny stres. Poczekaj, aż samo zacznie mówić.

    12.Nie pytaj, co i ile dziecko zjadło, ale z kim i w co się bawiło.

    13.Chwal dziecko jak najczęściej, np. za pięknie wykonany rysunek w przedszkolu.

    14.Pamiętaj: żegnaj i witaj swoje dziecko zawsze z uśmiechem.

     


     

     

    Chodzę już do przedszkola!

    Powinienem/Powinnam znać: 

             Soje imię i nazwisko.
    S
    wój wiek.
    S
    j adres.

    I co więcej muszę się nauczyć:    

     

    Mówić „dzień dobry” i „do widzenia”.

    Dbać o swoje rzeczy i odkładać je na miejsce.

    Dostosować się do harmonogramu zajęć w przedszkolu.

    Dzielić się z innymi i nie dyskryminować nikogo.

    Być koleżeńskim.

    Przy stole zachowywać się kulturalnie.

    Dbać o siebie i innych.

    Cieszyć się rzeczami, które lubię.

    Doceniać to, co mam.

    Być dobrym człowiekiem.

     

    Wy dorośli mi w tym pomożecie!